Donderdag 28 januari was gedichtendag in Nederland en Vlaanderen. Iets voor puberende jongeren? Misschien wel... Iets voor stoere beroepsleerlingen? No way!!!

Na het gezeur en gezaag ('Ik kan da nie!', 'Ik ben niet goed in taal, geef me maar een blok hout', 'Ik kan niet zonder fouten schrijven') en het oplossen van enkele technische problemen (geen balpen, geen papier...), gingen de hoofden omlaag, werd het plafond bestudeerd of werd zuchtend wat neergepend.

Na enkele minuten zag je al eens een glimlach verschijnen: een leuke vondst, het juiste woord... Het enthousiasme werd groter. Woorden, zinnen, gedachten, gevoelens werden gekneed, gevormd en bewerkt en herwerkt. Kleine aanwijzingen en aanmoedigingen deden de gretigheid enkel maar toenemen.

Uiteindelijk kwam dan het besef: IK heb een gedicht geschreven! Het eindresultaat werd op de PC in een passende vorm gegoten. Iedereen kon fier zijn op het eindresultaat. Nergens hoorde je nog: 'Ik kan da nie...' De gedichten waren niet 'goed', ze waren 'PRACHTIG!'

Het bewijs is nog maar eens geleverd: geloof in eigen kunnen! Ben je niet overtuigd? Lees dan maar...